من دیگه خسته شدم...

من دیگه خسته شدم بس که چشام بارونیه
                         بس دلم تا کی فضای غصه رو مهمونیه
من دیگه بسه برام تحمل این همه غم
                        بسه جنگ بی ثمر برای هر زیاد و کم
وقتی فایده ای نداره غصه خوردن واسه چی
                       واسه عشقایه تو خالی ساده مردن واسه چی
نمی خوام چوب حراجی رو به قلبم بزنم
                      نمی خوام گناه بی عشقی بیفته گردنم
نمی خوام در به در پیچ و خم این جاده شم
                     واسه آتیش همه یه هیزم آماده شم
با یه موجود کم و خالی پر افاده شم
                    وایسا دنیا وایسا دنیا من می خوام پیاده شم
همه حرف خوب می زنن اما کی خوبه این وسط
                   بد و خوبش به شما ما که رسیدیم ته خط
قربونت برم خدا چقدر غریبی رو زمین
                  آره دنیا نخواستیم دل و با خودت نبین
این همه چرخیدی و چرخوندی آخرش چی شد
                  اون بلیط شانس دائم بگو قسمت کی شد
همه درویش همه عارف جای عاشق پس کجاست

|لينك مطلب| نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم مهر 1387 ساعت 8:9 قبل از ظهر توسط رویای سبز |

دوستش داری...

آنکه را دوست می داری رهایش کن اگر بازگشت بدان از

آن توست واگر بازنگشت بدان هرگز وجود نداشته...

|لينك مطلب| نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم مهر 1387 ساعت 8:7 قبل از ظهر توسط رویای سبز |

گفته بودم...باور نکردی...

چند گاهیست شانه هایت را گم کرده ام......

به من حق بده در این برزخی که برایم ساخته ای.....

از دوست داشتنت خسته شوم!!!

|لينك مطلب| نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم مهر 1387 ساعت 7:59 قبل از ظهر توسط رویای سبز |

کبوتر شد و رفت...

روی قبرم بنویسید کبوتر شد و رفت

زیر باران غزلی خواند دلش تر شد و رفت

چه تفاوت که چه خورده است غم دل یا که سم

آنقدر غرق جنون بود که پرپر شد و رفت

او کسی بود که از غرق شدن می ترسید

عاقبت روی تن ابر شناور شد و رفت

هر غروب از دل خورشید گذر خواهد کرد

دختری ساده که یک روز کبوتر شد و رفت

|لينك مطلب| نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم مهر 1387 ساعت 7:57 قبل از ظهر توسط رویای سبز |

بی قرار...

  ترکم مکن ای عشق من بی همزبانم

 

   تنها تویی ای نازنین آرام جانم

 

   اینجا کسی در سینه اش رویا ندارد

 

   دل را سپردن تا ابد معنا ندارد

 

   این زندگی دیگر سر و سامان ندارد

 

   دیگر به عشق من کسی ایمان ندارد

 

   دیگر نمی دانم که را باید صدا زد

 

   این قلب را تا کی به طوفان بلا زد

 

   من باغبان فصلهای انتظارم

 

   تو خوب می دانی من اینجا بی قرارم...

|لينك مطلب| نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم مهر 1387 ساعت 7:54 قبل از ظهر توسط رویای سبز |

جاده قدمهای تو را دلتنگ است...

تو هرگز دلتنکی چشمانم را ندیدی

و تصویر خاموشی قلبم در روشنای آرزوها

تو فریاد سکوتم را در میان واژگان روزمره ی زندگی نشنیدی

تو فرصتی نداشتی

برای برداشتن سیب سرخی از دستم

فرصتی نداشتی برای باور کردن باورهایم

جاده ها چنان تو را در خود گرفتار کرده اند

که لحظه ای توان ایستادن نداری

دیگر به انتظار نخواهم نشست

برو مسافر

جاده قدمهای تو را دلتنگ است...

|لينك مطلب| نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم مهر 1387 ساعت 7:40 قبل از ظهر توسط رویای سبز |

زندگی با تو زیباست....

من غروب عشق خود را در نگاهت ديده ام....من بناي ارزو ها را زهم پاشيده ام.... آنچه بايد من بفهمم اين زمان فهميده ام.... در دلخود من به عشق پوچ توخنديده ام

 

زندگي زيباست نه به زيبايي حقيقت.حقيقت تلخ است نه به تلخي جدايي..جدايي سخت است نه به سختي تنهايي

 

در پناه حضور سبز تو ، طوفان غم ، مرا جا مي گذارد .در کنارت ژرفاي آرامش را احساس ميکنم و بي تو سيل بي رحم تنهايي مجالم نمي دهد

 

زندگي چيزيست شبيه يک حباب ... عشق آباديه زيبايي در سراب فاصله با آرزو هاي ما چه کرد ... کاش مي شد در عاشقي هم توبه کرد !!!

 

چشماتو دايورت كردي رو قلبم خيالي نيست حداقل از رو ويبره درش بيار تا اينقدر دلمو نلرزونه 

 

 

هر چندتا تو منو دوست داري من يه دونه بيشتر دوست دارم ميدوني اينجوري خوبيش اينه که حتي اگه منو دوست نداشته باشي باز من يه دونه دوست دارم

 

 

 

دلم گرفته از ادمايي که ميگن دوستت دارم اما معنيشو نميدونن،از ادمايي که ميخوان ماله اونا باشي اما خودشون ماله تو نيستن،از اونايي که زير بارون برات ميميرن و وقتي افتاب ميشه همه چيز يادشون ميره

 

 اگه چشمم تو رو خواست قول میدم چشممو ببندم، اگه زبونم تو رو خواست قول میدم گازش بگیرم ، اما اگه دلم تو رو خواست چه کار کنم.؟؟

مي دوني چرا رنگ غروب سرخه ؟ جون خورشيد وقتي مي بينه من و تو همديگرو دوست داريم اتيش مي گيره.

خوشبخت ترين پسر كسي ست كه 

                   اولين عشق يه دختر باشد و

                   خوش بخت ترين دختر كسي ست كه 

                    آخرين عشق يك پسر باشد.

 

                     تو را دوست دارم کمتر از خدا 

                     بیشتر از خودم ؛

                     چون به خدا ایمان دارم به تو احتیاج

 

                      ای که دور از من و در قلب منی 

                      با خبر باش که دنیای منی 

                      شادیت شادی من 

                      غصه ات غصه ی من 

                      قلب تو خانه ی من

                      خانه ات قبله من

 

                     اینقدر نگو اگه گذشت کنم کوچیک میشم 

                     اگه با گذشت کردن کسی کوچیک میشد

                     خدا اینقدر بزرگ نبود

 

                     

 

                     ديروزبا يه دسته گل اومده بودبه ديدنم 

                     با يه نگاه مهربون همون نگاهي كه سالها 

                     آرزوشو داشتم وازم دريغ ميكرد گريه كرد 

                     گفت دلش برام تنگ شده ميخواستم 

                     اشكاشو پاك كنم ولي نمي تونستم

                     فقط نگاهش كردم اون رفت

                     ولي سنگ قبرم خيس خيس بود...

                        

                     تو زندگيت هرگز اخم نكن چون ممكنه 

                     يه نفر فقط به لبخند تو زنده باشه.

 

                     زندگی چون گل سرخی است

                     پر از خار پر از برگ لطیف

                     یادمان باشد اگر گل چیدیم 

                     عطر و خار و گل و برگ

                     همه همسایه دیوار به دیوار همند

 

                      روزی که دلم پیش دلت بود گرو

                     دستان مرا سخت فشردی که نرو 

                     روزی که دلت به دیگری مایل شد

                     کفشان مرا جفت نمودی که برو

 

        

 

|لينك مطلب| نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم مهر 1387 ساعت 7:38 قبل از ظهر توسط رویای سبز |

کاشکی.؟؟؟

کاشکی هنوز ترانه،ترانه ی سحر بود
که توش دل کوچیکم از همه دنیا سر بود
کاشکی برای پرواز میشد ترانه ای داشت
از اون همه پرستو خط و نشونه ای داشت
حالا تو این غریبی چه نازنینه مهتاب
مهتاب خسته ی من باید بیدار شه از خواب
باید بدونه دیره برای ناز پاییز
که فرصتی نمونده تواین شب غم انگیز

******************************

ای نگار دلبر زیبای من                                   شمع شهرافروز شهرآرای من

جز برای دیدنت دیده مباد                                 روشنایی دیده‌ی بینای من

جان و دل کردم فدای مهر تو                             خاک پایت باد سر تا پای من

از همه خلقان دلارامم تویی                              ای لطیف چابک زیبای من

چون قضیب خیزران گشتم نزار                          در غمت ای خیزران بالای من

رحمت آری بر من و دستم گری                         گر نیاری رحم بر من وای من

زار می‌نالم ز درد عشق زار                               زان که تا تو نشنوی آوای من

|لينك مطلب| نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم مهر 1387 ساعت 7:31 قبل از ظهر توسط رویای سبز |

تو نباشی...

تونباشی چشام برات گریونه

دنیا برام بدون تو زندونه

دستات اگه دستامو تنها بزاره

شب و روزم لحظه ای آروم نداره

تو که بارون چشامو میبینی

تو که مثل بارون آرومم میکنی

تو نباشی دل منو خون میکنی

جز تو هیچ کسی درد عاشقی و غصه های من و 

خنده های من و لحظه های من و  گریه های من و

ندیده و نشنیده

وقتی تو نیستی من میشم بین این آدما

مثل  یه غریبه  و تو هم همه ها گم میشم

     دنبال تو دنبال تو

 

|لينك مطلب| نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم مهر 1387 ساعت 7:26 قبل از ظهر توسط رویای سبز |

مینویسم تا بدانی به یادتم گلم...

 بس که دیوار دلم کوتاه است

هر کسی از کوچه ی تنهایی ما می گذرد

به هوای هوسی هم که شده سرکی می کشد و می گذرد...

 

 همه عمر غنچه ماندیم و تبسمی نکردی

که دلت نخواست یکدم دل ما شکفته باشد 

|لينك مطلب| نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم مهر 1387 ساعت 7:21 قبل از ظهر توسط رویای سبز |

فرق عشق با دوستی...

You give your whole heart to your love and they break it

But you give your broken heart to your friends and they make it

That is difference between love and friendship

|لينك مطلب| نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم مهر 1387 ساعت 7:19 قبل از ظهر توسط رویای سبز |

خوندنش خالی از لطف نیست....

واسه این بار یه شعر از درد دل یه دانشجو که هم درده منه برای شما نوشتم امیدوارم که خوشتون بیاد            نظر یادتون نره  

 

اهل دانشگاهم............روزگارم خوش نیست...

ژتونی دارم ............خرده عقلی.....سر سوزن شوقی....

اهل دانشگاهم.........پیشه ام گپ زدن است.....

گاه گاهی می نویسم تکلیف.....میسپارم به شما.......

تا به یک نمره ناقابل بیست.........که در ان زندانی است دلتان زنده شود....

پی اصلاح خطاها برویم.....

خوب می دانم دانشم بیهوده است.......

اوستاد از من پرسید......چند نمره ز من می خواهی....

من از او پرسیدم........دل خوش سیری چند..........

اهل دانشگاهم.......قبله ام اموزش............

جانمازم جزوه.......مشق از پنجره ها می گیرم........

همه ذرات وجودم متبلور شده است.............

درسهایم را وقتی می خوانم.......که خروس می کشد خمیازه.....

مرغ و ماهی خواب است.....

خوب یادم هست...............مدرسه باغ ازادی بود.....

درس بی کرنش می خواندیم...........نمره بی خواهش می اوردیم.....

تا معلم پارازیت می انداخت .........همه غش می کردیم....

کلاس چقدر زیبا بود.........و معلم چقدر حوصله داشت.....

درس خواندن انروز ....مثل یک بازی بود..........

کم کمک دور شدم از انجا .....بار خود را بستم.........

عاقبت رفتم در دانشگاه...........به محیط خشن اموزش......

و به دانشکده علوم سرایت کردم......رفتم از پله امار بالا......

چیزها دیدم در دانشگاه......

من گدایی دیدم در اخر ترم..............در به در می گشت....

یک نمره قبولی می خواست....

من کسی را دیدم...........از دیدن یک نمره ده....

دم دانشگاه پشتک می زد.......

شاعری دیدم هنگام خطابه.........به خرچنگ می گفت ستاره....

و اسید نیتریک را به جای می می نوشید.....

همه جا پیدا بود .................همه جا را دیدم..........

بارش اشک از نمره تک.....جنگ اموزش با دانشجو.....

حذف یک درس به فرماندهی کامپیوتر......

فتح یک ترم به دست ترمیم........

قتل یک لبخند در اخر ترم.....همه را من دیدم...

من در این دانشگاه در به در ویرانم.......

من به یک نمره ناقابل ده خشنودم....من به لیسلنس قناعت دارم....

من نمی خندم اگر دوست من می افتد...

من نمی خندم اگر نرخ ژتون را دو برابر بکنند..........

ونمی خندم اگر موی سرم می ریزد......

من در این دانشگاه............ در سراشیب کسالت هستم

خوب می دانم استاد...........کی کوییز می گیرد..........

برگه حذف کجاست .....سایت و رایانه ان مال من است.......

تریا....نقلیه.....دانشکده........ مال من است.....

ما بدانیم اگر سلف نباشد ...............همگی می میریم....

و اگر حذف نباشد........همگی مشروطیم......

نپرسیم که در قیمه چرا گوشت نبود.........

کار ما نیست شناسایی مسوول غذا....

کار ما نیست شناسایی بی نظمی ها..........

کار ما شاید اینست...........که در مرکز پانچ.....

چه خیالی چه خیالی می دانم.....گپ زدن بیهوده است......

|لينك مطلب| نوشته شده در شنبه بیست و هفتم مهر 1387 ساعت 4:26 بعد از ظهر توسط رویای سبز |

تقدیم به عشق.....

می نویسد "نگاه کن که غم درون ديده ام
چگونه قطره قطره آب می شود
چگونه سایهء سیاه سرکشم
اسیر دست آفتاب می شود
نگاه کن
تمام هستیم خراب می شود
شراره ای مرا به کام می کشد
مرا به اوج می برد
مرا به دام می کشد
نگاه کن
تمام آسمان من
پر از شهاب می شود"

 

درگذرگاه زمان ، خيمه شب بازي دهر

 ، با همه تلخي و شيرني خود مي گذرد

، عشق ها مي ميرند ، رنگها رنگ دگر مي گيرند

 و فقط خاطره هاست

 كه چه شيرين و چه تلخ دست نخورده به جا مي ماند.

می نویسد "در اولین حمله ی ناگهانی تارتار عشق ،
خمره ی دلم ، بر ایوان سنگ و سنگ شکست...
چشمم ، به چشم دوست ماند !
پایم ، به پای راه رفت !
من ، چشم خورده ام...
من ، چشم خورده ام...
من ، تکه تکه از دست رفته ام ،
در روز روز زندگانیم..."

هميشه اون طوري كه فكر مي كني اتفاق نمي افته.

خواستني هاي تو خواست همه نيست ،

           دردهاي تو غم همه نيست.

                      حرفاي تو حرف دل همه نيست .

 تو هموني هستي كه بايد باشي ، شايد اين بودن تو واسه خيلي ها مهم نباشه

، اما مهمه كه تو باشي ، نفس بكشي ، زندگي كني

وبه كسي كه بودنت براش اصلامهم نيست عشق بورزي....!

دلم ميخواست كم نور ترين ستاره

            در كهكشان شگفت انگيز دلت بودم ، اما نبودم......!

دلم ميخواست واژه اي فراموش شده

                             در قاموس دلت بودم ،‌اما نبودم.......! 

دلم ميخواست متروك ترين و دور افتاده ترين جزيره

                            در اقيانوس بي كران دلت بودم ، اما نبودم......!

دلم ميخواست مثل افتادن دكمه پيراهنت ،

                  يا باز ماندن بنذ كفشت

                       يا خراب شدن خط اتوي شلوارت

 برايت مهم بودم ، كمي مهم بودم ! ....اما نبودم ... هيچ نبودم...!

كسي خواسته ها  ، آرزوها ، دردها ، 

 حرف ها، شكستن ها ، سوختن ها

                           و باختن هاي منو نه ديد و نه فهميد ،

اما مثل اينكه او هم نمي خواست جزء خواسته هاي تو باشم .......

ميدانم محال است آن اتفاقي كه مي خواستم بيفتد و رخ بدهد ،

 ديگر خيلي دير است ،

 ديگر نبايد به انتظار معجزه احتمالي بنشينيم ،

 بايد بلند شوم و غبار انتظار را از سر و رويم بتكانم

و راهي مقصدي شوم كه يك روز هر گز دلم نميخواست رهسپارش شوم 

 تمامي وجودم گر مي گيرد 

                نفسم بند مي آيد

                      اشكهايم سرازير مي شوند ، مي دانم بي فايده است 

راه من راهي است كه تو هيچگاه از آن عبور نخواهي كرد.....

       هنوز هم اثري از تو نيست . گريه ام ميگيرد.

پس تو هم رفيق راه زندگي من نبودي

چه كسي ميفهمد اي همه درد را 

                        اين همه عذاب را 

  اين همه شكستن را.

  كاش بميرم ويا لااقل تا چشمان حسرت بارم هر گز تو را با كس ديگري نبيند .

                                      اين آخرين آرزوي من است....

از تو بگذشتم وبگذاشتمت با دگران

رفتم از كوي تو ليكن عقب سر نگران

ما گذشتيم و گذشت آنچه تو با ما كردي

تو بمان ودگران ، واي به حال دگران

|لينك مطلب| نوشته شده در شنبه بیست و هفتم مهر 1387 ساعت 4:23 بعد از ظهر توسط رویای سبز |

عشق یعنی....

عشق يعني هستي وديوانگي

عشق يعني با جهان بيگانگي

 

عشق يعني شب نخفتن تا سحر

عشق يعني سجده با چشمان تر

 

عشق يعني سر به دار آويختن

عشق يعني اشك حسرت ريختن

 

عشق يعني در جهان رسوا شدن

عشق يعني هست و بي پروا شدن

 

عشق يعني اعتبار لحظه ها

عشق يعني سجده بر سجاده ها

 

عشق يعني يك سؤال بر هر جواب

عشق يعني يك سؤال بي جواب

|لينك مطلب| نوشته شده در شنبه بیست و هفتم مهر 1387 ساعت 4:21 بعد از ظهر توسط رویای سبز |

زندگی باید همین باشد..........

تو را دوست دارم

به خاطر صداقت چشمانت

چرا که از برق آنها خوب می فهمم که چه می گویی

تو را دوست دارم

به خاطر دستانت

چرا که از گرمی آنها خوب می فهمم که چه در دل داری

تو را دوست دارم

به خاطر قلبت

چرا که از تبش آن خوب می فهمم که زندگی یعنی چه

و تو را دوست دارم

به خاطر خودت

چرا که خودت خوب می دانی که چقدر دوستت دارم ...  

زیباترین لحظات عمر من ..............

لحظاتی که در کنار تو باشم ...........

لحظاتی که در آغوش گرمت نفس بکشم.................

لحظاتی که دست در دست تو در خیابان عشق قدم زدن .................

لحظاتی که در چشمان تو به تماشای عشق بنشینم................

لحظاتی که صدای قلبت را بشنوم .................

زیباترین لحظات عمر من لحظاتی که با تو یکی شدن .............

و دیروز یکی از زیباترین لحظات عمر من ...............

چون با تو بودم..................

چشمانت را براي زندگي مي خواهم اسمت را براي دلخوشي مي خوانم دلت را براي عاشقي مي خواهم صدايت را براي شادابي مي شنوم دستت را براي نوازش و پايت را براي همراهي مي خواهم عطرت را براي مستي مي بويم خيالت را براي پرواز مي خواهم و خودت را نيز براي پرستش!!!

رویای ...

 

عزیز من .. بگذار ابهت شانه هایت را حس کنم

 

 

 

زیرا  که من تحمل دوریت را ندارم

 

 

 

یادت همیشه در دلم است

 

 

زیباترین بهار من

 

 

دوریت تلخ است باور کن

 

 

ستاره ی امید من

 

 

تماشا کن

 

 

دانه های درشت اشک

 

 

رمیده از چشمانم... که تو را میخواند..

 

 

 

 

 

هر شب در رویاهایم تو را می بینم

احساست می کنم

این گونه است که تو را می شناسم

این گونه باش

با وجود هزار چم ها و فاصله ها

و کهکشانهایی که بین ماست

بیا و خودت را بنما

این گونه باش

دور- نزدیک – هر جا که هستی

ایمان دارم – ایمان دارم که قلبم ادامه خواهد داد

گرچه شب ها بسیارسخت اند

ادامه خواهم داد

 

 

 

گفتی اگر باران باشی ابر بودن را به تو می آموزانم

سالهاست بارانیم

اما.....

اما ابرها هم برای من اشک ریختن تو نیامدی ...

 

باران وقتی زمین خاکی را خیس می کرد نمی دانست 

لحظه های آسمانی این زمین خاکی تولد تمام قطرهایش را یاد دارد

نمی دانست وقتی گل سرخ از عشق می گوید یاد خاطره ی ابر را می داند

نمی دانست که شاعر شدن این خاکی ها تولد پروانه ایست به نام عشق

|لينك مطلب| نوشته شده در شنبه بیست و هفتم مهر 1387 ساعت 4:11 بعد از ظهر توسط رویای سبز |